Prolog

Pierwsza pełnoprawna notka. Poznajemy kilkuletnią Lannoth i prawa rządzące Światem.

Lannoth pochodziła z rodziny mieszanej. Jej matka była czarodziejką, a ojciec – śmiertelnikiem. Dorastała w małym miasteczku Velanen, gdzie większość mieszkańców znała się przynajmniej z widzenia. Nie była to bynajmniej zwyczajna dziewczynka. Kiedy bawiła się na podwórku, jej rude włosy były z daleka widoczne wśród błękitnych, zielonych i fioletowych czuprynek przyszłych magów. Kolor włosów świadczył o pochodzeniu. Ich jasny odcień oznaczał przynależność do rodziny czystej krwi czarodziejów. Śmiertelnicy zwykle miewali włosy czarne lub brązowe. Oczy miały u wszystkich silnie nasyconą, głęboką barwę. Lannoth miała oczy koloru szmaragdów, z figlarnymi iskierkami, jakie można dostrzec tylko u beztroskich dzieci.

Dziewczynkę wyróżniał nie tylko wygląd. Jej najbardziej niezwykłą cechą była bardzo wcześnie ujawniona moc magiczna. Już jako dziecko, które dopiero uczyło się chodzić, potrafiła sprawić, by przedmioty latały w powietrzu oraz tworzyć barwne kule światła. Moc nie objawiała się zwykle przed siódmym rokiem życia. Najwcześniej następowało to u dzieci z rodzin czystej krwi czarodziejów. Magia mieszańców była równie silna, ale objawiała się dopiero w okresie dojrzewania. Kilkuletnia czarodziejka stanowiła więc ewenement.

Po ujawnieniu mocy dzieci były wysyłane do miejscowej Akademii Czarodziejów. Uczył się tam podstawowych technik magicznych. Po dziesięciu latach, najwybitniejsi kontynuowali naukę na Uniwersytecie Wtajemniczonych. Siedem lat pracy skutkowało uzyskaniem zaszczytnego tytułu maga. Magowie byli bardzo szanowanymi osobistościami, często obejmowali ważne stanowiska.

Rodzice Lannoth zdecydowali, że jest zdecydowanie za mała, by rozpocząć naukę w Akademii. Dziecko zawsze potrzebowało czasu spędzonego z rodziną. Niezwykły talent dziewczynki intrygował jednak jej matkę, Liran. Nie chciała zwoływać Rady Bieli i Czerni – najwyższy sąd czarodziejów mógłby odebrać jej ukochaną córkę. Postanowiła poradzić się wyroczni.

Wyrocznia wywodziła się ze śmiertelników, była jednak obdarzona niezwykłą mocą. Czytała w gwiazdach, ale również w ludzkich sercach i umysłach. Nie była nieśmiertelna, ale na zawsze pozostawała młoda. Wyrocznia miała swoją siedzibę w ogromnych rozmiarów dębie, nazywanym Matką Drzew. Nikt do końca nie umiał stwierdzić, gdzie on się znajduje, ale każdy, kto potrzebował pomocy, odnajdywał do niego drogę. Liran, stojąc u stóp drzewa, westchnęła i zapukała w pień. Czuła się odrobinę zdenerwowana, obawiała się o przyszłość swojej córki. Po chwili kora rozsunęła się i odsłoniła wejście do przytulnego domu. W drzwiach stała młoda kobieta o złocistych włosach i mądrych, błękitnych oczach. Wokół jej postaci widać było coś na kształt różowawej poświaty.

 - Witaj, szlachetna Liran, wiem co cię tu sprowadza – rzekła, po czym uśmiechnęła się serdecznie.- Wejdź i się rozgość.

 - Chciałam zapytać - wciąż się wahała – czy wiadomo coś o mojej córce?

 - Oto, co mówią gwiazdy:

Przepowiednia stara jak świata fundament

Bez krwi czystej lecz z sercem czystym jak łza driady

Krótko pozostanie w swym rodzinnym domu

Pogna gdzieś daleko ku lasom i polom

Los połączy czarodziejkę oraz śmiertelnika

Przyjaźń znajdzie na wieki, nim znów dzień zaświta

Zmiany ją zranią ale później wzmocnią

By mogła sama stanąć przed wyrocznią

Wtedy stanie w pokorze przed swym przeznaczeniem

I na zawsze rozproszy wiecznej nocy cienie